Laatste nieuws

Geen boete langs de weg in Oostenrijk (17 January 2012)

Uitbreiding naar 8 advocaten (04 January 2012)

Fijne kerst en een spetterend 2012 ! (16 December 2011)

 

Archief per jaar

2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002
2001

 

Voer a.u.b. een woord in om te zoeken.

FNV Bondgenoten valt in eigen mes.

Haarlem — 28 januari 2010. Het heeft tientallen jaren geduurd, maar nu komt de behandeling van CAO en rij- en rusttijdenregeling eindelijk samen bij de invoering van de 48-urige werkweek. Van oudsher konden vakbonden zich permitteren om de discussies over rij- en rusttijden los te voeren van het CAO-overleg. Dat ging om wetgeving en dat werd samen met de werkgevers met de overheid besproken. Gezamenlijk behandeling werd graag vermeden. Dat kwam omdat het wettelijk kader geen rekening hield met de praktijk. In het CAO-overleg zat geen overheid aan tafel en kon men over de arbeidstijd als betaalde tijd van gedachte wisselen. Vervoerders wilden nu eenmaal veel en ver vervoeren. De rijtijdenwet stond dat echter niet toe. Niet voor niets werd bij de invoering van de tachograaf door sommige vervoerders samen mate de werknemers actie gevoerd. Werkgevers betaalde graag voor uren die in strijd met de rij- en rusttijden werden gewerkt. Voor vakbonden was het ook geen enkel probleem om torenhoge loonvorderingen in te stellen, die alleen maar konden zijn vergaard door de wet te overtreden. Als het de vakbonden uitkwam schreeuwden ze natuurlijk om het hardst schande over de verderfelijke ondernemers die de chauffeurs zo lang lieten werken. Zij wezen erop dat de werkgever volgens de wet aansprakelijk was voor overtreding. Een onderhand achterlijke regel uit 1937 bepaalt dat als de chauffeur te lang reed, niet hij, maar de werkgever de dader was. Die bepaling staat nog steeds in de wet, terwijl in andere landen de dader als schuldige wordt aangewezen en na wordt gegaan of de overtreding niet soms aan de werkgever te wijten is.

In het jaar 2000 sloten de FNV en CNV zich aan bij een zwellend internationaal protest omdat chauffeurs waren uitgezonderd van de 48-urige werkweek. Nu nog is op de site van de International Transport Workers Federation te lezen (www.itfglobal.org) dat ook de Nederlandse bonden meededen aan jaarlijkse grensblokkades (Luxemburg) om de 48-urige werkweek voor het wegvervoer te promoten. Het liefst vergeten de vakbonden dat ze daar ook pamfletjes hebben uitgedeeld. Ze kwamen er wat te laat achter dat buitenlandse chauffeurs werden uitgebuit voor die lange werkweken, maar dat Nederlandse chauffeurs daar vorstelijk voor werden betaald. En die chauffeurs wilden dat vooral blijven doen en niet naar Canada emigreren. Nederlandse vakbonden willen het liefst vergeten dat zij daar ook waren.

Maar nu vallen ze in hun eigen mes. Dat was al het geval toen bleek dat de achterban niets van de regeling moest hebben. Dat is nu helemaal het geval omdat de Europese regeling een aantal bezigheden niet aanmerkt als arbeidstijd. Terwijl dat wel al jaren in de CAO als arbeidstijd vermeld stond en in Nederland ook werd uitbetaald. Natuurlijk zijn er ook vervoerders die op dat punt de CAO niet naleven. Als klap op de vuurpijl vinden nu de Ministers Eurlings en Donner dat bepaalde perioden niet als arbeidstijd moeten worden aangemerkt. Bij de toelichting in het op 19 januari 2010 in het Staatsblad verschenen besluit wijzen zij er fijntjes op dat ander lidstaten wachttijden bij laden en lossen niet als arbeidstijd aanmerken. Dat besluit is genomen ter invoering van de 48-urige werkweek in Nederland. Maar niet alleen wachttijden waarbij men van te voren weet hoe lang deze duren voor men weer aan het werk kan, ook uren aan boord van een boot of op een trein bij geleid vervoer en het meerijden als tweede chauffeur is geen arbeidstijd. Al die zaken werden sinds jaar en dag wel beloond in de Nederlandse CAO, maar niet in buitenlandse regelingen. Dat het Nederlandse vervoer binnen Europa van 25% aandeel naar 10% is gezakt behoeft dan ook geen verwondering.  Zaken die van oudsher als arbeidstijd en dus betaalde tijd werden gezien, krijgen hier het predicaat  ‘beschikbaarheidstijd'. Volgens de Ministers  is dat uitdrukkelijk geen arbeidstijd. Geen arbeidstijd zou in CAO-termen betekenen geen (over-)uurloon. De Ministers hebben dit overgenomen uit de Europese richtlijn, maar aangezien het een minimumregeling is, hadden zij nog kunnen kiezen voor een andere, voor werknemers gunstigere regeling. Een van die dingen is de periode van aanzegging om weer aan de slag te gaan. De vaststelling van die periode kan nog bij ministeriële regeling worden opgenomen.  Daar hebben CAO-partijen kennelijk mot over. Volgens TLN weigeren vakbonden de door sociale partners ( dus ook door FNV) opgestelde regeling bij de Minister te onderschrijven. FNV verwijt juist dat TLN hun regeling niet onderschrijft. Maar de werkgevers zitten in de driving-seat omdat de wettelijke regelingen hen gelijk geven. Komt er geen CAO dan kunnen chauffeurs wel flinke internationale ritten maken, maar alleen door op de tachograaf veel  beschikbaarheidstijd te registreren. En die wordt niet betaald. Werkgevers houden gelet op de internationale concurrentie hun poot natuurlijk stijf. De vakbonden vallen nu in hun eigen mes. Zij wilden zo nodig minder werken. Dat moet nu. Maar dat tegelijk een streep door betaalde activiteiten in de Nederlandse CAO werd gehaald hadden ze niet kunnen vermoeden.

 

 

 

» Terug naar het nieuwsoverzicht