Laatste nieuws

Geen voornaam? 550 euro boete. Per dag (09 May 2012)

28 en 29 maart 2012: Vallenduuk Advocaten op Transport & Logistics Beurs (13 March 2012)

Geen giro uit Leeuwarden, maar cel in Oostenrijk! (27 February 2012)

 

Archief per jaar

2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002
2001

 

Voer a.u.b. een woord in om te zoeken.

De juridische vuilnisbak van Nederland

De juridische vuilnisbak van Nederland

 

Haarlem  - 6 december 2011 Het is de enige wetgeving in Nederland die niet door de mangel gaat van toetsen op doelmatigheid, deregulering en administratieve laten. De Minister zet zijn handtekening onder besluit en plaatst het in de Staatscourant, Dan heeft het formele kracht van wet. Bedoeld worden de besluiten tot algemeen verbindend  verklaring (avv) van CAO’s.

 

Door de handtekening van de Minister kunnen  cao-partijen hun soms onzinnige bepalingen ook opleggen aan derden die er niets mee te maken hebben en ook niet willen hebben. Zo staat er in de Cao voor de toerwagensector dat maaltijden van de chauffeurs altijd moeten voldoen aan ‘de schijf van vijf’. En de sanitaire voorzieningen op een wisselplaats moeten ‘dagelijks en bij frequent gebruik zo vaak als nodig schoongemaakt worden’. Iets serieuzer wordt in diezelfde CAO[1] de opname van zzp-er algemeen verbindend, ondanks daar tegen ingebrachte bedenkingen. In een andere, recent ge-avvde  CAO[2] wordt ineens de zzp-er buiten de avv gelaten. Merkwaardig. Een zelfstandige behoort niet in een CAO thuis. SZW is gevraagd of  dat inzicht ook daar doorgedrongen is?  Een ambtenaar reageerde verbaasd, om nadien per e-mail mee te delen dat de zzp- er ‘vanwege technische redenen ambtshalve buiten het avv besluit is gehouden’. Het ‘U vraagt, wij draaien.’-principe is het motto voor de juridische vuilnisbak die als gevolg van de Wet op het Algemeen Verbindendverklaren van CAO’s wordt gevuld. Aan zo ’n beetje alles wat CAO-partijen overeenkomen geeft de Minister op verzoek van die partijen kracht van wet.

 

Voor alle zekerheid zet de Minister van SZW er wel een frase in dat de wet – andere wetten dus – voorrang hebben. Als de wet voor gaat, dan geldt de wet en dus niet die bepaling van de ge-avvde CAO. Een ge-avvde CAO heeft inderdaad evenveel kracht als een wet. De Hoge Raad toetst die bepalingen dan ook altijd ‘vol’.  Wel heeft de Minister een lijst[3] opgesteld, waarin wordt aangegeven dat bepaalde soorten bepalingen,  als zij worden voorgelegd, niet worden ge-avvd. CAO-partijen weten dat ook en leveren daarom vaak teksten aan die zijn gerenvooieerd (doorgehaald). Dat bespoedigt  de avv-procedure. Die lijst van bepalingen die niet wordt ge-avvd ziet er nog best aardig uit, maar in de praktijk proberen CAO-partijen toch ‘hun dingen’ te regelen. In een CAO van soms ruim 400 bladzijden kan je best wat verstoppen. Vastgesteld kan worden dat er geenszins sprake is van een Ministerie dat alle CAO’s uitpluist op ongerechtigheden. De mankracht is er niet en als je al 40 jaar achter elkaar hetzelfde boekwerk aanlevert, zal de lust bij ambtelijk SZW wel zijn vergaan om elke keer opnieuw te checken of de CAO soms niet strijdig is met het Toetsingskader.

 

CAO-partijen hebben bij SZW ook een stevige grip op de beïnvloeding van het proces. De Minister heeft belang bij gereguleerde arbeidsverhoudingen. Hij zal de avv voor fonds-cao’s voor partijen die geld nodig hebben voor hun verenigingskas niet nodeloos frustreren. Allang is duidelijk dat de Minister gewoon niet wil weten, hoe het werkelijk zit. Dat is bij de representativiteit voor de avv van fonds-cao’s al jaren het geval, zo is gebleken. Dan is het verder een gering gebaar om de avv van een zzp-er er gewoon door heen te sluizen. Zelfs als er bedenkingen zijn ingebracht omdat de belangen van derden die buiten het proces van CAO-partijen wordt geschaad. Nu het avv-besluit een daad van wetgeving is, bestaat er tegen het niet honoreren van de bedenkingen geen rechtsgang. De Minister weet dat en motiveerde dus tot voor kort niet waarom hij de ingebrachte bedenkingen verwerpt. Sedert 2009 moest de Minister de bedenkingen bij een afwijzing van een dispensatie op last van de Raad van State alsnog motiveren.[4] Nu is de ene zin vervangen door een paar extra regels. De belanghebbende moet dan via een WOB-procedure zien te achterhalen welke motieven aan de afwijzing ten grondslag liggen.

 

Zo wordt de polder bediend op al haar wenken. Staat er in het Toetsingskader dat bepalingen die verwijzen naar niet meer bestaande wetten niet voor avv in aanmerking komen, dan is het ‘beleid’ wederom grillig. In de CAO’s voor de Metaal en Techniek  (M en T) 2011-2012 worden de bedenkingen wel gehonoreerd. Aan partijen is gevraagd om de verwijzing naar een LISV-besluit uit 1999 te vervangen. Aldus gebeurde.  Partijen hebben opnieuw een gewijzigd avv-voorstel ingediend met een recentere verwijzing. Maar in de CAO Besloten Busvervoer 2011-2012[5] wordt een bepaling die verwijst naar de Wet Personenvervoer 1988 – ondanks ingebrachte bedenkingen - toch gehandhaafd. Een motivering is er niet. Het betekent wel dat een select groepje busondernemers met lagere (buitenlandse) arbeidsvoorwaarden dan de CAO kunnen blijven rondrijden.

 

Ergerlijk is tenslotte de wijze van gebiedsuitbreiding door middel van de werkingssfeerartikelen. Als een  belanghebbende daartegen protesteert, zegt de Minister: dat is des partijen!. Maar ja, als de Minister in zijn Toetsingskader oplegt dat er een duidelijke afbakening moet zijn tussen CAO’s dan moet hij zich daar niet achter verschuilen. De omschrijving van wat onder een CAO valt is zelfs voor gespecialiseerde juristen onontwarbaar. Als men zich dan ook bedient van termen als: ‘ondermeer’, ‘en dergelijke’,  ‘’ enz.” en ‘e.d. ‘ dan weet de justitiabele niet meer waar hij aan toe is. De  M en T  CAO’s worden al jaren onveranderd zo ge-avvd. Die vijf M en T CAO’s verwijzen ook onderling naar elkaar, zodat je, als je ondervalt  ruim 2000 bladzijden moet doorworstelen om je rechtspositie te kunnen begrijpen.

 

Het is natuurlijk wel zot dat de contractsvrijheid van partijen als argument wordt gebruikt, om volstrekt onleesbare, onsamenhangende volumineuze boekwerken tot wet te verheffen. Ten koste overigens van de contratcsvrijheid van derden, die niet vrij zijn in het afsluiten van hun arbeidsvoorwaarden. Een toets op adequate regelgeving ontbreekt geheel.

 

 

» Terug naar het nieuwsoverzicht